aðgengi að fjölmiðlum

Ég birti eftirfarandi pistil í lok mars í fyrra og sé ástæðu til að endurbirta hann hér þar sem prófkjör og forvöl eru í uppsiglingu. Ég hvet fjölmiðlafólk til að íhuga að gera frambjóðendum jafn hátt undir höfði í umfjöllun, hvort heldur um poppaða eða pólitíska umfjöllun er að ræða. Ég er alveg sérstaklega ósammála þeirri hugsun sem Andrés félagi minn hér á Eyjublogginu setur fram um málið.

Við þetta vil ég bæta sérstökum áhyggjum mínum af aðgengi kvenframbjóðenda, þar sem reynslan sýnir að konur eru duglegri að taka viðtöl við konur. Nú er að verða ansi fátt um konur á fjölmiðlum.

ELDRI PISTILL:
Það var nokkuð um það rætt í liðinni viku að Öryggis- og samvinnustofnun Evrópu (ÖSE) ætlaði að senda hingað kosningaeftirlitsmenn til að fylgjast með kosningunum í lok apríl. Margir töldu þetta algjöra niðurlægingu fyrir íslenskt lýðræði og sýna að áætlaðar breytingar t.d. á kosningakerfinu væru til þess eins fallnar að veikja lýðræðið. Eftirlitið hlyti að sýna að við værum ekki að standa okkur. Reyndin er hins vegar sú að ÖSE, sem sinnti kosningaeftirliti aðallega í Austur-Evrópu eftir fall Berlínarmúrsins til að tryggja innleiðingu og uppbyggingu lýðræðis þar, hefur sífellt meira beint augum sínum í vestur til að skoða hvernig rótgróin lýðræðisríki eru að standa sig. Við höfum t.d. alltaf fengið hrós fyrir hversu vel þess er gætt að allir fái notið kosningaréttar síns; tryggt er t.d. að fangar og fólk sem dvelur á öðrum stofnunum geti kosið þrátt fyrir að komast ekki á kjörstað. Hafandi sjálf búið erlendis, þá veit ég hversu mikilvægt mér hefur þótt að geta komist á kjörstað þrátt fyrir að vera ekki á landinu þegar kosningar eiga sér stað.

Eitt helsta umræðuefni skýrslu ÖSE, sem unnin var eftir heimsókn fulltrúa stofnunarinnar til landsins í byrjun mars, er aðgangur að fjölmiðlum og jöfn og sanngjörn umfjöllun um ólík framboð (bls. 4 og 8, en sérstaklega liður F). Í sérkafla um fjölmiðla er tekið fram að lög um fjölmiðla taki ekki til umfjöllunar um kosningar, fyrir utan almenna reglu að líta skuli til lýðræðislegra reglna, virða tjáningarfrelsi og setja fram ólík sjónarmið. Þetta veiti ritstjórn þó umtalsvert frelsi. Fulltrúar fjölmiðla sögðu nefnd ÖSE að tilhneigingin væri annars vegar til að veita framboðum á þingi eða líklegum til að ná þingsætum meiri umfjöllun, og hins vegar að þó öllum frambjóðendum væri tryggð aðkoma í umræðum í útsendingu, þá væri ekki fylgst með þeim tíma sem hvert framboð fyrir sig fengi í útsendingu, hvort heldur í stjórnmálaþáttum eða fréttaumfjöllun (bls. 9).

Í ljósi þess að fjölmiðlaumfjöllun er eitt helsta áhyggjuefni ÖSE, finnst mér merkilegt að daginn sem prófkjör Sjálfstæðisflokksins fór fram voru tveir frambjóðendur í prófkjörinu viðmælendur í vinsælum íþróttaþætti. Að sama skapi þykir mér áhugavert að annar varaformannsframbjóðandi Samfylkingarinnar verði í spjallþætti á Skjá einum annað kvöld, helgina sem kjör nýrrar forystu í Samfylkingunni fer fram. Ef frambjóðendum er hyglt á þennan hátt í kringum forval og innanflokkskosningar, hvernig má þá búast við að aðgengi frambjóðenda að fjölmiðlum verði í kringum kosningarnar sjálfar? Í þessu samhengi má benda á að myndir með Arnold Schwarzenegger voru ekki sýndar á opnum rásum í Kaliforníu meðan hann var í framboði til ríkisstjóra. Framboð hans fór fram á þetta, en eldri dæmi sýndu að mótframbjóðendur gætu krafist jafnrar meðferðar (þ.e. sama tíma í útsendingu) og frambjóðandi sem birtist í mynd í afþreyingarefni.

Ég held það þurfi að setja reglur - eða a.m.k. að fjölmiðlar þurfi að gefa yfirlýsingu um það hvernig þeir tryggja jafnan aðgang framboða og frambjóðenda að fjölmiðlum í aðdraganda kosninga. Þar til það gerist hvet ég umsjónarmenn þátta til að huga að því hvort þeir geti verið að gefa viðmælendum sínum ósanngjarnt forskot með því að bjóða þeim í þætti til sín.

óléttubann og illa þýddar fréttir

Skemmtileg lesning á RÚV í dag um að hershöfðingi nokkur í Írak hefði gert það að brottrekstrarsök ef hermenn undir hans stjórn yrðu óléttir. Það fer einstaklega í taugarnar á mér þegar talað er um ólétta menn, en í fréttinni er sérstaklega tekið fram að viðurlögin eigi bæði við um karla og konur. Þetta yrðu nú fréttir til næsta bæjar, að karlarnir í hernum gætu orðið óléttir.

En viti menn - Guardian segir okkur að viðurlögin eigi við um konur sem verða barnshafandi og karlana sem eiga þátt í getnaðinum. Ég veit að það er undirmannað á fréttastofum landsins þessa dagana, en það hlýtur einhver að gera athugasemdir þegar ekki er bara um málfræðivillur að ræða, heldur hreinlega atburði sem stangast á við raunveruleikann.

Svo má auðvitað velta því fyrir sér hversu breyttir tímarnir hljóta að vera, að hershöfðingjar séu farnir að finna fyrir áhrifum óléttu á framboð á hermönnum. 

myndskreytingar

Femínistafélag Íslands sendi frá sér góða ályktun í gær, þar sem þess er krafist að stjórn KSÍ segi af sér. Hún hefur enda ekki gert neitt af viti síðustu árin svo ég sjái. En látum það liggja milli hluta.

Eyjan gerir frétt úr ályktuninni. Myndskreytingin er ekki mynd af körlunum í stjórn KSÍ (eða þeim 2 konum og 14 körlum sem stjórnina skipa) og farið er fram á að segi af sér heldur af tveimur ónafngreindum ungum konum sem ég get mér til um að eigi að líta út fyrir að vera vændiskonur. Ég verð að viðurkenna að ég skil ekki myndavalið á bak við þessa frétt.

Ekki bætir svo úr skák óhemju kjánaleg bloggfærsla um ofsóknir femínista. Þar röflar að því er virðist vel gefinn maður um að hann hafi "álpast" inn á strípibúllu fyrir einhverjum árum og haft gaman af. Því megi ekki sakast við mann sem "álpast" til þess að skapa vinnuveitanda sínum milljónaskuld við slíkan stað árum seinna.

Ég botna ekkert í þessari lógík. Eyjan skreytir frétt um ályktun femínista með mynd af ungum konum sem eru kannski í vændi. Karlinn ætlast til þess að konur álykti ekki um að karlar ættu að sleppa því að eiga viðskipti með líkama kvenna. Ég er kannski eitthvað óvenjulega tilætlunarsöm, en er til mikils ætlast að fréttir um vændiskaupendur séu skreyttar með myndum af þeim? Og að karlar hætti að segja konum til um hvað þær mega og mega ekki gera?

Mig grunar svo sem hver svörin eru, en finnst þess virði að spyrja.

frelsi frá pólitískum skyldum

2. nóvember fyrir margt löngu (ég held þessi mynd sé frá 1918 þegar Wilson tókst ekki að koma kosningarétti kvenna í gegn) var þetta slagorð notað til að fá karla til að greiða atkvæði gegn kosningarétti kvenna. Standið með konum. Þær eiga nefnilega að njóta þess að vera frjálsar frá pólitískum skyldum.

Mér finnst stundum eins og íslenskir fjölmiðlar líti enn svo á. Það er reyndar gaman þegar þeir afsanna það, sem gerist endrum og sinnum. Eins og til dæmis í Silfri Egils í gær, þar sem fjórar konur voru meðal viðmælenda.

auglýst eftir orði

Í fréttum sjónvarpsins í kvöld var fjallað um fyrstu lýtaaðgerðafegurðarsamkeppnina, sem fór fram í Ungverjalandi. Mér finnst stórfurðulegt að tala um það sem þessar konur hafa látið gera við sig sem "lýtaaðgerð". Lýtaaðgerð í mínum huga þegar verið er að lagfæra eitthvað, enda segir íslensk orðabók að lýti sé "ljóður, galli" eða "ljótleiki". Sjálf hef ég farið í lýtaaðgerð, til að jafna á mér ennið eftir að höfuðkúpubein greri illa eftir brot. Læknirinn minn vildi gera aðra aðgerð, það fannst mér óþarfi vegna þess að þá væri þetta farið að snúast um fegrun en ekki að leiðrétta lýti.

Flestar höfðu keppendurnir farið í brjóstastækkun og margar látið laga á sér nefið. Ég efast stórlega um að minni brjóst hafi verið mikið lýti á þeim, og hvað þá að sú sem hafði látið fegra á sér tærnar hafi fundið fyrir miklum fordómum vegna þeirra fyrir.

Fegrunaraðgerðafegurðarsamkeppni hlýtur því að vera rétta hugtakið. Það er þó ekki beint þjált, og þótt ég voni að þessar keppnir verði ekki mjög algengar þá held að það sé borin von að fjölmiðlar hætti að fjalla um þær. Þannig að ég vonast til að sjá betra orð yfir þetta fyrirbæri. Svo fer ég fram á það að fréttastofur hætti að tala um lýtaaðgerðir og fegrunaraðgerðir sem eitt og hið sama.

igNóbelinn - framburður skiptir máli

Ég heyrði fréttina af grín-Nóbelsverðlaunum íslenskra bankamanna í útvarpi. Þar var sagt frá því að svokallaður I. G. Nóbel hefði fallið þeim í skaut. Mér fannst heitið á verðlaununum ekkert fyndið, braut heilann í eitt augnablik yfir því hvað þetta þýddi og fór svo að hugsa um annað. Sá svo frétt þar sem sem kemur fram að verðlaunin heit Ig Nobel, sem er auðvitað orðaleikur á enska orðið "ignoble" og þýðir auvirðilegur eða lítilmótlegur. Þrælfyndið sumsé. Stundum þarf að bera fram ensk orð á ensku, sama hvað málstefnan segir.

Við getum kannski huggað okkur við það að Nóbelsverðlaunin í hagfræði eru ekki alvöru Nóbelsverðlaun, heldur minningaverðlaun sænska seðlabankans, enda er hagfræði ekki nefnd í erfðaskrá Nóbels.

kyn og kynlíf

Ég virðist hafa verið með kynlíf á heilanum í gær. Þess vegna ákvað ég að skoða kyn aðeins. Ég hef haft það á tilfinningunni að konum hafi verið að fjölga allmikið í hópi Eyjubloggara, og fagna því sérstaklega að fá Rósu og Kristínu hingað inn, enda klárar og skemmtilegar konur þar á ferð.

Gerði þess vegna smá úttekt. Það er algengt að konur séu milli 20-30 prósent viðmælenda í fjölmiðlum. Þegar þær eru orðnar meira en þriðjungur fer körlum gjarnan að finnast eins og það heyrist bara í konum (það eru til rannsóknir um þetta, ég nenni bara ekki að finna þær núna).

Mér sýnist vera komnir 100 Eyjubloggarar (og óska Eyjunni til hamingju með það). Sumir eru alveg óvirkir, sumir ekki byrjaðir að blogga (eins og til dæmis Anna netvinkona mín sem ég hvet til að hefjast handa) og sumir hafa ekki látið heyra í sér lengi (eins og til dæmis Obba og Arna), en þetta er fjöldinn.

Þar af eru konur nákvæmlega þriðjungur, eða 33. Svo eru sex hvorugkynsblogg (þar af eitt sem er klárlega skrifað eingöngu af konum og fyrir konur). Karlar eru áfram 60%. Það er reyndar óvenju lágt hlutfall karlmannsradda fyrir fjölmiðil, en ég hefði nú gaman af því að konurnar næðu að rjúfa 40/60 múrinn.

stöðvið heiminn

Kanadískur vinur minn hefur komið hingað til landsins reglulega síðustu þrjú árin. Hann hefur oft verið hissa á ástandi mála en um síðustu helgi tók steininn úr. Við vorum í mat hjá amerískri vinkonu, sem upplýsti mig með furðan um að sagan segði að Davíð Oddsson yrði næsti ritstjóri Morgunblaðsins. Ég hló, og sagði að ekki yrði ég hissa, en sá kanadíski spurði í forundran hvort Oddssyni yrði í alvörunni treyst fyrir einhverju mikilvægara en pulsusjoppu.

Hann fór heim á þriðjudag. Ég sendi honum sms í kvöld vegna annars og bætti við, orðrómur staðfestur, Oddsson verður ritstjóri Morgunblaðsins. Svarið var skýrt og skorinort.

Stöðvið heiminn. Ég ætla út hér.

áfall að vera ekki öruggur

Merkileg frétt í kvöldfréttum á RÚV í kvöld. Þar var rætt við mann sem nokkrum sófasettum hafði verið stolið frá. Hann var, eins og gefur að skilja, súr yfir tapinu sem fyrirtæki hans hafði upplifað. Hafði alltaf talið sig öruggan með varninginn, enda væri ekki auðvelt að flytja hann milli staða og fela. En verst þótti honum eiginlega að upplifa það að hann væri ekki öruggur á landinu.

Mér finnst athyglisverðast við þessa frétt að það sé fréttnæmt að manninum finnist hann ekki öruggur. Ég á vini sem hafa lýst því hvernig þeir upplifa að konum bregði við, færi sig yfir götu, þegar þeir ganga á eftir þeim. Þeir hafa tekið eftir því að konur upplifa sig margar ekki öruggar á götum úti. Ég hef sjálf alltaf varann á mér þegar ég geng um göturnar ein, en ég neita að láta aðra skilgreina hvar ég sé örugg eða ekki. Fréttir af ofbeldi og nauðgunum gera lítið til þess að stuðla að því að konur upplifi sig öruggar. En þetta verður aldrei að fréttaefni. Það er greinilega auðveldara að fela konur en sófasett.

Steinunn Rögnvaldsdóttir skrifaði prýðilega ritgerð um öryggi kvenna sl. vor. Ritgerðina má finna hér, en styttri útgáfa birtist í 19. júní í sumar.

nafnlausir rógberar

Ég sé að það hefur einhver umræða komist í gang heima um nafnleysi á netinu. Mér þótti ánægjulegt að sjá að ritstjórn Eyjunnar hefur gert átak í þessum málum, enda hafa sumar athugasemdir verið fyrir neðan allar hellur. Sjálf tók ég ákvörðun fyrir nokkru um að loka á athugasemdir, því þótt margar séu skemmtilegar og gagnlegar þá hef ég engan áhuga á að skapa vettvang fyrir fólk sem ég þekki ekki til að vera með persónuárásir og bera út óhróður um fólk úti í bæ. Mér finnst töluvert annað mál þegar fólk sem bloggar undir nafni setur fram mál sitt, jafnvel þegar það skýtur föstum skotum, enda þarf það þá að bera ábyrgð á því.

Í Svíþjóð varð Carl Bildt að fjarlægja athugasemdir á bloggi sínu sem flokkuðust undir hatursorðræðu, en skv. þessu bloggi ber höfundur bloggs í Svíþjóð ábyrgð á því að fjarlægja slíkar athugasemdir. Fyrir umdeilda bloggara getur það orðið að fullu starfi. Það kom jafnvel til greina að Bildt yrði kærður skv. lögum um ráðherraábyrgð, þar sem tengill er af bloggi hans yfir á vefsíðu sænska utanríkisráðuneytisins og færslur hans eru vistaðar sem opinber skjöl.

Ákvörðunin sem voru tekin á t.d. Moggablogginu um að birta ábyrgðarmann skv. þjóðskrá á bloggum sem tengja við fréttir er skref í rétta átt. Vefurinn er frábært tæki sem eykur á fjölbreytni þeirra sjónarmiða sem komast í almenna umræðu. En það er líka mikilvægt að sýna fólki almenna virðingu. Birgitta Jónsdóttir, þingmaður Borgarahreyfingarinnar orðar þetta ágætlega, þar sem hún biður fólk sem skilur eftir athugasemdir að tjá sig "eins og það myndi gera ef við stæðum augnlitis til augnlitis." Ágætur bloggari, Hrannar Baldursson, telur að hertum viðurlög við skrifum á netinu séu hættuleg. Mér finnst það ekki; ég held einfaldlega að við þurfum að læra að setja ekki hluti fram nema við séum tilbúin til að taka persónulega ábyrgð á þeim orðum.

Egill, Sjálfstæðiskonur og jafnrétti

Fyrsta Silfur Egils í haust fór í loftið áðan. Ég hafði annað augað á þættinum meðan ég kláraði að pakka og missti af endanum þar sem ég þurfti að hlaupa út. Það sem ég sá voru fimm karlar (fyrir utan Egil) og ein kona. Nýja Ísland er greinilega ekki mikið fyrir kynjajafnrétti. Í 3. gr. laga um RÚV er tekið fram að þjónusta RÚV sé í almannaþágu og að dagskrárgerð skuli endurspegla fjölbreytni íslensks þjóðlífs. Sjónarmið kvenna eru greinilega ekki sjónarmið almennings í þessum þætti og lítil þörf á að endurspegla þau í þessum þætti. Enga jafnréttisstefnu RÚV er að finna á vef stofnunarinnar í fljótu bragði, en fundargerð frá 2005 vísar þó til þess að áætlun sé til staðar. RÚV fær skömm í hattinn frá mér.

Landssamband sjálfstæðiskvenna, hins vegar, fær hrós dagsins. Á fundi um helgina var samþykkt ályktun um að Sjálfstæðisflokkurinn setji sér jafnréttisstefnu, og þótt fyrr hefði verið. Flott að sérstaklega sé tiltekið að efstu sæti skuli jafnt skipuð konum og körlum, enda breytast hlutföll kjörinna fulltrúa ekki fyrr en það verður. Þar sem ég var beðin um að vera með erindi á fundinum en komst ekki þykir mér sérstaklega skemmtilegt að sjá ályktun frá fundinum á þessum nótum.

ættartölur

Við systkinin höfum lengi haldið utan um ættartal fyrir föðurfjölskylduna okkar, söfnum upplýsingum saman fyrir ættarmót og svoleiðis. Byggðum þetta á bók sem ömmusystir okkar í móðurætt hélt um þá ætt og uppfærum enn í dag. Við sláum alltaf í gegn hjá fjarskyldari ættfræðingum á ættarmótum, því við mætum með allar upplýsingar. Hingað til hefur þetta bara verið í word skjölum þar sem þarf að uppfæra handvirkt alla liði. Nú er hann búinn að hanna vef sem allir geta notað, og nýtist kannski sérstaklega fólki eins og honum sem er svo ómannglöggur að hann þekkir varla andlitin á frændsystkinum sínum aftur.

Umfjöllun um vefinn er í Fréttablaðinu í dag, sjá hér. Allir geta skráð sig og búið til sitt eigið ættartal á www.ættartal.is.

karlar og vændi

Rakst á athyglisverða frétt á Pressunni í gær, um að ný norræn rannsókn sýndi fram á það að fleiri karlmenn en konur á Norðurlöndunum stundi vændi (þ.e. selji vændi, ekki kaupi það). Mér fannst þetta auðvitað athyglisvert í ljósi þess að varla er til orð sem nær að lýsa karli sem selur sig (hórkarl er kannski undantekning, en ég man eftir frétt á RÚV í vor þar sem orðskrípið vændiskarl var notað) og á flestum þeim tungumálum sem ég kann eitthvað í, þá vísa orðin frekar til kvenna en karla. Þetta er auðvitað engin sönnun en segir eitthvað til um hugarfarið.

En nóg um það. Mér fannst nú eitthvað vanta í fréttina svo ég leitaði frekari upplýsinga. Hér er, að því er ég kemst næst, skýrslan sem vísað er í. Samkvæmt henni (bls. 375) eru það 9 manns sem úr 2500 manna úrtaki (og 736 svöruðu þessari spurningu) sem segjast hafa selt sig. Þar af eru 4 karlar og 5 konur. Ég er nú enginn sérfræðingur í aðferðafræði en ég á erfitt með að trúa að hægt sé að alhæfa um það að fleiri karlar en konur stundi vændi út frá þessum gögnum.

Úrtakið var líka 2500 manns af þjóðskrá. Þar er ekki að finna fólk sem selt er mansali, hvorki karla né konur. Þetta getur varla talist vönduð blaðamennska, þótt auðvitað sé eðlilegt að skoða bæði karla og konur sem stunda vændi.

fréttamat

Ætlaði að "slappa af" yfir heimsfréttunum þegar ég kom heim í kvöld og kveikti á CNN. Þá er, að því er virðist, heill þáttur um umfjöllun CNN um minningarathöfnina um Michael Jackson. Er virkilega ekkert fréttnæmara að fjalla um? Það eru stríð, krísur, kjarnorkuvopnasamningar sem hægt væri að fjalla um, bara í dag. Syrgjum Michael Jackson, hirðum ekki um látna Afgani heitir þessi grein sem ég mæli með áður en fólk fer að horfa á minningarathöfnina (þó tónlistin hafi kannski verið góð). Og ef fólk er ekki í stuði fyrir "alvöru" fréttir, þá er a.m.k. hægt að gera grín að Söru Palin, sem telur að ef hún byggi í Hvíta húsinu, þá myndi lagadeildin þar verja sig gegn rógburði.

innistæðulausar yfirlýsingar

Í núverandi aðstæðum er ábyrgðarhluti að fólk setji ekki fram órökstuddar yfirlýsingar um stórar og afdrifaríkar ákvarðanir. Slíkar yfirlýsingar var að finna í aðsendri grein í Morgunblaðinu í gær. Þær voru síðan teknar upp gagnrýnislaust af fjölmiðlum sem hafa hamrað á þeim í kjölfarið án þess að spyrja hverjar staðreyndirnar séu. Í greininni er fjallað um Icesave samninginn og Alþingi hvatt til að hafna honum, þar sem það á að blasa "við að afdrifarík mistök voru gerð af íslensku samninganefndinni. Bretar og Hollendingar hafa án efa teflt fram mjög reyndum samningamönnum. Íslenska nefndin var hins vegar samsett af stjórnmálamönnum og embættismönnum." Engin rök eru færð fyrir þessum skoðunum.

Morgunblaðið slær þessu upp í millifyrirsögn og ritstjórnin velur þannig að gera þessu sjónarmiði hátt undir höfði. Enginn þar eða á öðrum fjölmiðli virðist (að því er ég hef séð) hafa reynt að komast að því hvort þetta sé rétt. Tvennt hefði verið gott að fjölmiðlar könnuðu í þessu samhengi, í staðinn fyrir að endurtaka bara setninguna. Það er a) hvaða mistök telur greinarhöfundur að hafi verið gerð, og b) á þessi fullyrðing um samsetningu bresku og hollensku samninganefndanna sér stoð í raunveruleikanum

Svar við b-lið er einfalt að fá, og ég fékk það með nokkrum tölvupóstum og símtölum. Samninganefndir Breta og Hollendinga voru leiddar af og að mestu leyti skipaðar embættismönnum úr fjármálaráðuneytum viðkomandi ríkja. Sá hópur virðist því jafnvel hafa verið enn einsleitari en sá íslenski, sem var a.m.k. samsettur af fólki úr ólíkum áttum, með aðgang að ólíkum upplýsingum og ráðamönnum á mismunandi sviðum. Einnig er valið hér að setja fyrrverandi stjórnmálamenn yfir bæði Icesave og nefndina sem semur um lán frá grannríkjum, vegna þess að verkefnið var talið vera pólitískt. Þetta er í samræmi við álit meirihluta utanríkismálanefndar meðan Samfylking og Sjálfstæðisflokkur voru við völd, sbr. bls. 14 hér. Pólitíkusarnir fyrrverandi hafa reynslu af samningum og út frá samningatækni er þetta skynsamleg ákvörðun, því umboð slíkra samningamanna er trúverðugra en embættismanna; þeir hafa aðgang að valdinu og tala í nafni þess. Hins vegar tel ég að bakgrunnur samningamanna hefði mátt vera enn fjölbreyttari eða a.m.k. stærri ráðgjafahópur í kringum nefndina.

Fyrri fullyrðingin, um að augljós mistök hafi verið gerð sé ég ekki í fljótu bragði að standist og vildi gjarnan fá útskýringu á því. Hver voru þessi mistök? Það er hlutverk fjölmiðla að ganga á eftir útskýringum á svona fullyrðingum. Sjálf sé ég fjölda mistaka sem leiddi til þessara aðstæðna. Þar á meðal er það hvernig staðið var að einkavæðingu bankanna, hvernig FME var haldið of litlu og máttlausu til að geta sinnt sínu hlutverki, hvernig ríkisstjórnir þeirra flokka sem nú eru í stjórnarandstöðu (og Samfylkingin í nokkurn tíma) vanræktu að breyta reglum sem hindruðu að íslensku bankarnir opnuðu útibú erlendis.

Að það séu mistök að semja um niðurstöðu, sem gefur okkur gálgafrest á þessari skuld meðan aðrar stærri falla á okkur fæ ég ekki séð. Það heitir að þekkja mörk sín, að vita hversu margar orrustur maður getur háð í einu.

Er að hlaupa út til að fara í viðtal í Bítinu á Bylgjunni. Reikna með að þetta beri á góma þar.